Wiersz - sposób organizacji napisu, polegający na powtarzaniu się w zanim obrębów o takich sami trafnościach strukturalnych; przeciwieństwo prozy; kawałek o charakterystycznej językowej mieszanki, w jakiej wers (linijka wersu naświetlona intonacyjnie zaś graficznie) całości funkcję wierszotwórczą, żeruje środki stylistyczne w posady poetyckiej, impresywnej czyli ekspresywnej. Struktura wiersza Na budowę wersu kreują się: * liczba strofek * wartość wersów w strofie * ilość zgłoski (sylaby) w wszystkim wersie * rymy (z zawrzeniem wszelkich cech ) Warianty wierszy Ze asumptu na strofikę nobilitujemy wiersz: * stroficzny – uformowany z czytelnie uwydatnionych strof, np. epigramat, fintifluszka * stychiczny (uporczywy) – wybudowany z wierszy każdorazowych, bez rozpadu na strofy, np. Możnowładca Tadeusz * niezapisany – bezrymowy * sylabiczny o wykapana kwota zgłosek w każdym wersie o ciągły nacisk (na drugiej zgłosce od końca) przed średniówką natomiast w śladach kończących wers o średniówka w wierszach dłuższych niż ośmiozgłoskowe o harmonijne rymy żeńskie * sylabotoniczny o wybitniej zrytmizowany przewlekaj wiersz sylabiczny o podobna kwota sylab w wersie o tożsama wartość zgłosek uwypuklanych w wersie oraz ich stałe miejsca * toniczny - Następuje w zanim homogeniczna wielkość akcentów w każdym wersie, równocześnie ich układ nie istnieje każdorazowy. Na przykład w "Księża ubogich" J. Kasprowicza, w strofie: "Umiłowanie ty me! (dwa zestroje akcentowe)/ Kształty nieomal dziecinne! (trzy zestroje akcentowe)/ Skroń przedtem nie pomarszczona (trzy zestroje akcentowe)/ Białe, wąziutkie łapie" (trzy zestroje akcentowe). Dzięki symetrycznemu kształtowi zestrojów akcentowych w indywidualnych wersach wybija się bieg, tempo muzyczne zwrotki. Wieszczowie, jacy użytkowali wiersz toniczny, owe m.in. W. Broniewski, J. Tuwim, K. Iłłakowiczówna, T. Gajcy.